t

atopeime con t. no tren, de camiño a Vigo. Xa facía cando menos dous anos que non nos viamos e aproveitamos para falar polo miúdo de todo o relacionado coas nosas vidas. Eu estaba terriblemente cansa e en canto t. marchou, en Vilagarcía, inmediatamente pechei os ollos e tentei conciliar o sono, apoiando no vidro a cabeza. Mais non durou moito o meu descanso pois unha rapaciña, con non máis de dezasete anos, sentou en fronte de min. É moi nova, pensei, e tentei pechar os ollos de novo, pero, nese mesmo instante, sentín como a quentura das súas pernas rozaban as miñas por baixo da mesa que separaba ambos asentos enfrontados. O rostro dunha lascivia infantil invadiume por completo. Quixen imaxinar a súa pel suave, virxe, sobre a miña man, xeada, encollendo os músculos das súas extremidades en lenes espasmos. Era incapaz de deixar de mirala, desexábaa como moi poucas veces enteriormente desexara a alguén.

Enchegando a Pontevedra ergueuse para apearse, e sentín, nos seus movementos, como a miña pel ficaba desgarrada, adherida á súa pel.

En canto o tren se puxo en marcha, corrín ao baño para calmar a miña dor, a súa ausencia, coas mans entre as miñas coxas.