m

non son poeta, pero gustaríame ter a poesía de vsqn no corpo e sentir con ela o ácedo da seiva da vida sobre a pel.

coido ter sentido algo semellante o día que coñecín a e., en Pontevedra, máis tarde, cando coincidimos por segunda vez e decateime que tiña un corpo que eu desexaba para min, coa pel esvaradía polo xel hidratante e a friaxe dos anos adherida ao rostro, pálido e inexpresivo.

nunca saberá por que marchei.