a

véxote todas as mañás. sinto a quentura extrema desprazándose dende o abdome polas nádegas ate aló, o lugar que descubrimos xuntas.
ve o meu desexo máis do que eu desexaría na túa ausencia.
eran e cinco xa, cando me despedín. No traballo non me agardaban e fiquei aínda un pouco contigo, filtrándote coa luz da pantalla do meu ordenador.

esperando

agardo


estou soa

t

atopeime con t. no tren, de camiño a Vigo. Xa facía cando menos dous anos que non nos viamos e aproveitamos para falar polo miúdo de todo o relacionado coas nosas vidas. Eu estaba terriblemente cansa e en canto t. marchou, en Vilagarcía, inmediatamente pechei os ollos e tentei conciliar o sono, apoiando no vidro a cabeza. Mais non durou moito o meu descanso pois unha rapaciña, con non máis de dezasete anos, sentou en fronte de min. É moi nova, pensei, e tentei pechar os ollos de novo, pero, nese mesmo instante, sentín como a quentura das súas pernas rozaban as miñas por baixo da mesa que separaba ambos asentos enfrontados. O rostro dunha lascivia infantil invadiume por completo. Quixen imaxinar a súa pel suave, virxe, sobre a miña man, xeada, encollendo os músculos das súas extremidades en lenes espasmos. Era incapaz de deixar de mirala, desexábaa como moi poucas veces enteriormente desexara a alguén.

Enchegando a Pontevedra ergueuse para apearse, e sentín, nos seus movementos, como a miña pel ficaba desgarrada, adherida á súa pel.

En canto o tren se puxo en marcha, corrín ao baño para calmar a miña dor, a súa ausencia, coas mans entre as miñas coxas.

tempo

teño tempo, agarda aínda un pouco- tiña tempo. Destapeime para timentres buscabas a roupa ciscada polo cuarto. Pedínche que abrises a fiestrae pechei os ollos, sentido como a friaxe rubíame polas mamilas aínda húmidasdos teus beizos, a túa lingua. Tiña aínda tempo, pero marchaches ás presassen deixarme o teu número. Volverei aló onde nos vimos onte á noite, estae todas as noites ate que non precise repetirche que teño todo o tempo domundo para ti.

insinúas

tendinlle a man, sen ter moi claro cal sería a súa resposta. Como era de esperar nun home, sorríume, mentres eu perdía a vista no corpo da súa compañeira que, rezagada, nos seguía despistada.

a noite durou máis do que agardaba, sufrindo as transformacións propias de calquera festa, a efusión seguida da calma e o cansazo xusto antes da despedida. A súa moza sentíuse mal e el despachouna axiña nun cuarto da casa. Achegóuseme sorrindo, segundo se víu liberado, e comezou a falar a modiño, degustando cada palabra. Tamén moi a modo, achegueime a el, e rozando agarimosa os meus beizos contra a súa orella, murmurei sensual: onde deixaches á túa moza?

abandoneino deseguido, mentres el marchaba por algo de beber, para ir coidar o meu desexo, desamparado.

m

non son poeta, pero gustaríame ter a poesía de vsqn no corpo e sentir con ela o ácedo da seiva da vida sobre a pel.

coido ter sentido algo semellante o día que coñecín a e., en Pontevedra, máis tarde, cando coincidimos por segunda vez e decateime que tiña un corpo que eu desexaba para min, coa pel esvaradía polo xel hidratante e a friaxe dos anos adherida ao rostro, pálido e inexpresivo.

nunca saberá por que marchei.